Wybór trybu to najprostsza część. To, czy film wyjdzie płynny, czy szarpany, zależy głównie od trzech liczb: interwału, długości filmu i czasu naświetlania.
Przed startem
Instrukcja Mini 4 Pro podaje kilka zaleceń:
- leć wyżej niż 50 m;
- zostaw co najmniej dwie sekundy różnicy między interwałem a czasem naświetlania;
- wybierz nieruchomy obiekt, na przykład wysoki budynek albo górę, oddalony od drona o ponad 15 m; nie wybieraj ludzi, jadących samochodów ani niczego, co jest blisko drona;
- zapisuj materiał na karcie microSD w dronie.
W ustawieniach kamery, w sekcji „Hyperlapse”, wybierasz, czy DJI Fly ma zachować także oryginalne zdjęcia i w jakim formacie, czy zapisać tylko gotowy film (opcja „Off”). Vittorio Caramazza z serwisu VicVideoPic, który przetestował wiele dronów DJI, uważa, że film złożony automatycznie w 4K nadaje się do publikacji prosto z drona. Zdjęcia w RAW albo JPEG warto jednak zachować: można je obrobić w programie do zdjęć i złożyć film samodzielnie.
Z instrukcji warto zapamiętać jeszcze dwie rzeczy. Do złożenia filmu dron potrzebuje co najmniej 25 zdjęć, czyli jednej sekundy materiału. Film powstaje też wtedy, gdy ujęcie zostanie przerwane, na przykład przez automatyczny powrót przy niskim poziomie akumulatora. Przerwany lot nie oznacza więc straconego materiału.
Interwał, długość filmu i czas w powietrzu
Ustawiasz interwał (odstęp między zdjęciami w sekundach) i długość gotowego filmu. DJI Fly pokazuje wtedy, ile zdjęć zrobi dron i ile potrwa ujęcie. Ten czas musi zmieścić się w jednym akumulatorze.
VicVideoPic celuje w około 300 zdjęć, co daje mniej więcej 12,5 sekundy filmu przy 24 kl./s albo 10 sekund przy 30 kl./s. Od interwału zależy, ile to potrwa:
| Interwał | Czas na 300 zdjęć |
|---|---|
| 2 s | 10 min |
| 3 s | 15 min |
| 4 s | 20 min |
| 5 s | 25 min |
Akumulator Mini 4 Pro wystarcza według niego na około 25 minut. Po odjęciu startu, ustawiania kadru i powrotu zostaje co najmniej 15 minut na samo ujęcie, więc przy 300 zdjęciach najwygodniej wybrać 3 sekundy. Przy interwale 4 albo 5 sekund trzeba pogodzić się z krótszym filmem albo użyć akumulatora o większym czasie lotu.
Interwał zmienia też wygląd sceny: im dłuższy, tym szybciej wszystko porusza się w kadrze. VicVideoPic proponuje na początek:
- 2-3 sekundy, gdy ruch w kadrze to przechodnie, samochody albo łodzie;
- 4 sekundy, gdy ruszają się głównie chmury;
- 5 sekund przy bardziej efektownych chmurach, kosztem krótszego filmu (około 7,5 sekundy z 15 minut zdjęć).
Czas naświetlania decyduje o płynności
Tu najczęściej psują się pierwsze próby. W jasny dzień w trybie automatycznym aparat wybiera bardzo krótki czas naświetlania i na każdym zdjęciu samochody są zamrożone w miejscu. Na filmie przeskakują z pozycji na pozycję. VicVideoPic pokazuje ujęcia nagrane przy 1/3600 s i 1/1000 s, których nie da się oglądać, oraz jedno przy 1/20 s, niewiele lepsze.
Za idealny czas naświetlania w większości ujęć z drona uważa 1 sekundę, bo przy nim poruszające się obiekty są na tyle rozmyte, że ruch wygląda na ciągły. Przy wietrze godzi się na krótsze czasy, do 1/4 s.
Tu wraca zalecenie DJI o dwóch sekundach różnicy. Przy interwale 3 s i czasie 1 s zostają dokładnie dwie sekundy. Przy interwale 2 s VicVideoPic stwierdził, że najdłuższy czas, jaki oferuje Mini 4 Pro, to 1/4 s, bo aparat potrzebuje czasu na zapisanie każdego zdjęcia. Zdjęć jest więcej i film jest dłuższy, ale rozmycia mniej. Głównie dlatego jego domyślny interwał to 3 sekundy.
Żeby w dzień zejść do 1 sekundy, potrzebne są filtry ND. VicVideoPic używa zestawu DJI z filtrami ND16, ND64 i ND256 i pisze, że nawet ND256 nie wystarcza w pełnym słońcu. Z tym zestawem nagrywa hyperlapse dopiero w ostatniej godzinie przed zachodem słońca albo później, a do jaśniejszych warunków radzi dokupić mocniejszy filtr. Związek między gęstością filtra a czasem naświetlania wyjaśnia artykuł o filtrach ND na tej stronie.
Ekspozycję ustawia ręcznie, bo tylko tak utrzyma wybrany czas naświetlania. Balans bieli też ustawia ręcznie, żeby kolory nie zmieniały się w trakcie filmu.
Cztery tryby
„Free”: swobodny lot
Sterujesz dronem sam, łącznie z pochyleniem gimbala, a dron w tym czasie robi zdjęcia. Ustawiasz interwał, długość filmu i maksymalną prędkość. To jedyny tryb, który można włączyć, gdy dron stoi jeszcze na ziemi. Jeśli zaznaczysz obiekt na ekranie, dron trzyma go w kadrze, gdy poruszasz drążkami.
Według VicVideoPic ręczny ruch w tym trybie wychodzi zbyt szarpany, dlatego używa go tylko do zwykłych filmów poklatkowych, z dronem zawieszonym w jednym miejscu. Ostrzega też, że Mini 3 Pro nie ma wentylatora i chłodzi się powietrzem z lotu, więc przy długim zawisie w upale może się przegrzać.
„Circle”: lot po okręgu
Dron okrąża obiekt zaznaczony na ekranie. Oprócz interwału, długości i prędkości wybierasz kierunek: zgodnie z ruchem wskazówek zegara albo przeciwnie. W trakcie ujęcia drążek przechylenia zmienia prędkość okrążania, drążek gazu wysokość, a drążek pochylenia odległość od obiektu.
Po naciśnięciu spustu dron najpierw przelatuje kawałek w wybranym kierunku, żeby ustalić położenie obiektu, i dopiero potem zaczyna robić zdjęcia. VicVideoPic radzi zacząć nieco dalej w przeciwnym kierunku, żeby to wyrównać. Ruchu po okręgu trudno złożyć z punktów trasy, więc do okrążeń służy właśnie ten tryb.
„Course Lock”: stały kurs
Ustaw drona w kierunku, w którym ma lecieć, i stuknij ikonę kłódki. Od tej chwili dron leci po tej linii, niezależnie od tego, gdzie patrzy kamera. Jeśli zaznaczysz też obiekt, dron sam obraca kamerę, żeby trzymać go na środku, i nie możesz już ręcznie zmieniać kadru. Bez zaznaczonego obiektu nadal możesz zmieniać kierunek, w którym zwrócony jest dron, i pochylenie gimbala.
W trakcie ujęcia drążek przechylenia przesuwa całą trasę w bok, drążek gazu zmienia wysokość, a drążek pochylenia prędkość. Przelot obok obiektu pod kątem, z kamerą skierowaną na niego, daje wyraźny efekt paralaksy. VicVideoPic zauważa, że ten sam ruch, z większą kontrolą, da się uzyskać w trybie punktów trasy, a poprawki drążkami w trybie stałego kursu wychodzą mu dość gwałtowne.
„Waypoint”: punkty trasy
Podlatujesz w kolejne miejsca, ustawiasz kadr i dodajesz punkt. Dron zapamiętuje dla każdego punktu położenie, wysokość i kierunek kamery, wyznacza trasę i przelatuje ją sam. W trakcie ujęcia drążki nic nie robią. Trasę można przelecieć od pierwszego punktu do ostatniego albo w odwrotnej kolejności.
Prędkości nie da się ustawić. Dron wylicza ją z odległości między punktami i długości filmu, więc im dłuższa trasa, tym szybciej leci.
VicVideoPic nagrywa w tym trybie większość swoich ujęć i podaje kilka praktycznych rad:
- Często wystarczą dwa punkty i to one dają najpłynniejszy ruch. Przy większej liczbie punktów zmiany kierunku między nimi mogą wyglądać gwałtownie, choć przydają się, gdy ujęcie ma podążać za rzeką albo drogą.
- Wybierz tę kolejność (zwykłą albo odwrotną), przy której ujęcie kończy się bliżej punktu startowego. Akumulator będzie wtedy prawie pusty.
- Trasy zapisują się w bibliotece zadań w lewym górnym rogu panelu. To samo ujęcie można powtórzyć o innej porze dnia albo w innej porze roku.
Przy ponownym użyciu zapisanej trasy Heliguy zaleca start z tego samego miejsca co za pierwszym razem i sprawdzenie, czy na trasie nie pojawiła się nowa przeszkoda.
Mini 4 Pro ma też osobny tryb lotu po punktach trasy do zwykłego filmu. Opisuje go artykuł o punktach trasy na tej stronie.
Przeszkody i przerywanie ujęcia
Gdy oświetlenie i otoczenie są wystarczające dla systemów wizyjnych, Mini 4 Pro wykrywa przeszkody w trakcie hyperlapse'u, hamuje i zawisa. Gdy światła robi się za mało albo otoczenie przestaje sprzyjać systemom wizyjnym, dron robi zdjęcia dalej, ale bez wykrywania przeszkód. Hyperlapse o zmierzchu, czyli właśnie wtedy, gdy z filtrami ND da się naświetlać przez 1 s, to sytuacja, w której najłatwiej stracić tę ochronę. Zaplanuj trasę za dnia i trzymaj się z dala od drzew i budynków.
Żeby przerwać hyperlapse wcześniej, stuknij ikonę zatrzymania na ekranie albo naciśnij przycisk wstrzymania lotu na aparaturze. Dron zawiśnie w miejscu.