Opisane procedury opierają się na dokumentacji ExpressLRS dla wersji 3.4 i nowszych oraz na informacjach o wydaniach 4.0 i 4.1.
Najpierw sprawdź wersje
Pierwsza liczba w numerze wersji musi być taka sama w module nadawczym i w odbiorniku. Moduł z wersją 3.1.2 dogada się z odbiornikiem na 3.0.1, ale moduł z 3.2.0 nie sparuje się z odbiornikiem na 2.4.0, niezależnie od metody. Tak samo jest z wersją 4: informacje o wydaniu 4.0.0 mówią wprost, że nie łączy się ona z 3.x, 2.x ani 1.x. W chwili pisania najnowsze wydanie to 4.1.0 (lipiec 2026), a linia 3.x nadal dostaje poprawki (3.6.4 ukazało się w czerwcu 2026), więc w jednej torbie łatwo o sprzęt na różnych wersjach.
Wersję odbiornika odczytasz w skrypcie ExpressLRS Lua w sekcji innych urządzeń („Other Devices”, działa to tylko przy aktywnym łączu) albo w nagłówku strony konfiguracyjnej odbiornika otwieranej przez Wi-Fi. Wersję modułu nadawczego też pokazuje skrypt Lua.
Osobny przypadek to odbiorniki SPI wbudowane w kontroler lotu, bo ich kod ExpressLRS jest częścią Betaflighta. Betaflight od wersji 4.4.0 obsługuje przez SPI ExpressLRS 3.x. Betaflight 2026.6 dodał obsługę ExpressLRS 4 dla odbiorników SPI, ale domyślnie nadal powstaje wersja 3. Żeby dostać wersję 4, zaznaczasz flagę ELRSV4 w opcjach kompilacji w programie do wgrywania oprogramowania. Od tej chwili odbiornik nie zadziała z nadajnikami na 3.x.
Zgodna musi być nie tylko wersja. Dokumentacja opcji oprogramowania („Firmware Options”) podaje, że ustawienia obecne zarówno w oprogramowaniu nadajnika, jak i odbiornika muszą się zgadzać, bo inaczej do parowania nie dojdzie. Pierwsza na tej liście jest domena regulacyjna. Na 2,4 GHz wybierasz między Regulatory_Domain_ISM_2400 a Regulatory_Domain_EU_CE_2400. Domena unijna to wariant z LBT, czyli nasłuchem przed nadawaniem, więc w Polsce i w całej UE wgraj ją do obu urządzeń.
Metoda 1: fraza parowania
Fraza parowania to krótki tekst, który wpisujesz w ExpressLRS Configuratorze przed wgraniem oprogramowania albo później na stronie konfiguracyjnej przez Wi-Fi, jeśli sprzęt ma Wi-Fi i działa na wersji 3.0 lub nowszej. Od wersji 4.1.0 możesz ją też ustawić w nadajniku albo odbiorniku ze skryptu Lua w aparaturze. Z frazy powstaje skrót MD5, który staje się identyfikatorem UID zapisanym w oprogramowaniu. Nadajnik i odbiornik z tą samą frazą łączą się same po włączeniu zasilania, bez żadnego parowania.
Dokumentacja zaleca co najmniej 8 znaków (liter alfabetu łacińskiego i cyfr) i podsuwa jako frazę pseudonim pilota. To nie jest hasło ani klucz szyfrowania i nie musi być tajemnicą. Fraza ma zapobiegać kolizjom z innymi pilotami: każdy, kto użyje tej samej frazy, może sterować twoim dronem, więc prawdziwym ryzykiem jest ogólnikowa fraza, której używa pół miejscówki. Wymyślony przykład w rodzaju kestrelfpv77 jest w sam raz.
Jeśli i tak wgrywasz oprogramowanie do odbiornika, ustaw frazę. Dokumentacja nazywa to oczywistym wyborem: każdy odbiornik z tą samą frazą połączy się bez całego rytuału parowania.
Nie używaj frazy, żeby przypisać jeden nadajnik do jednego odbiornika. Według dokumentacji służy do tego dopasowanie modelu, o którym piszę niżej.
Metoda 2: tryb parowania i przycisk „Bind”
W tradycyjnej metodzie wprowadzasz odbiornik w tryb parowania, a potem wysyłasz z nadajnika sygnał parowania. Na wersji 3.4.0 i nowszych działa to nawet wtedy, gdy odbiornik ma ustawioną frazę. Starsze oprogramowanie z ustawioną frazą zignoruje tę procedurę, choćbyś powtarzał ją do znudzenia. Trzeba wtedy wgrać je od nowa z pustym polem frazy.
Na wersji 3.4.0 i nowszych w tryb parowania wejdziesz na trzy sposoby:
- Trzy razy wyłącz i włącz zasilanie odbiornika: podłącz zasilanie, poczekaj, aż zapali się dioda, i odłącz je w ciągu 2 sekund, a potem powtórz to jeszcze dwa razy. Dokumentacja radzi robić to na pakiecie lotnym, więc najpierw sprawdź, czy w okablowaniu nie ma zwarć, i zadbaj o przepływ powietrza nad nadajnikiem wideo.
- Kliknij przycisk „Bind Receiver” w zakładce odbiornika („Receiver”) w Betaflight Configuratorze 10.10 lub nowszym albo wpisz
bind_rxw wierszu poleceń (CLI). Kontroler lotu musi mieć Betaflighta 4.5.0 lub nowszego. - Przytrzymaj przycisk na odbiorniku przez 1,5 sekundy, a jeśli przycisku nie ma, zewrzyj na tyle samo pole lutownicze „boot” z masą.
W trybie parowania dioda mrugnie dwa razy, zrobi przerwę i tak w kółko. Włącz aparaturę, otwórz skrypt ExpressLRS Lua i wybierz [Bind]. Na chwilę pojawi się okienko. Gdy dioda zacznie świecić ciągle, odbiornik jest sparowany.
Tryb parowania kończy się po udanym parowaniu albo po ponownym uruchomieniu odbiornika. Jeśli uruchomisz go ponownie bez parowania, wróci do poprzedniego powiązania. Udane parowanie obowiązuje do następnego. Jeśli często pożyczasz drony albo zmieniasz aparatury, przyda ci się opcja w skrypcie Lua lub na stronie konfiguracyjnej, która sprawia, że parowanie jest tymczasowe. Obowiązuje wtedy tylko do odłączenia zasilania, a przy następnym starcie odbiornik od razu wchodzi w tryb parowania.
Co znaczy dioda odbiornika
| Dioda (jednokolorowa) | Znaczenie |
|---|---|
| Wolne mruganie, 500 ms wł./wył. | Czeka na nadajnik |
| Dwa mrugnięcia, przerwa | Tryb parowania |
| Świeci ciągle | Połączony z nadajnikiem albo w trybie programowania |
| Trzy mrugnięcia, przerwa | Połączony, ale numer dopasowania modelu się nie zgadza |
| Średnie mruganie, 100 ms wł./wył. | Nie wykryto układu radiowego |
| Szybkie mruganie, 25 ms wł./wył. | Tryb Wi-Fi |
Odbiorniki z diodą RGB pokazują to samo kolorami: tęczowe przejście przy starcie, pomarańczowe podwójne mrugnięcie w trybie parowania, pomarańczowe potrójne przy niezgodnym dopasowaniu modelu, zielone pulsowanie w trybie Wi-Fi, ciągły kolor po połączeniu (kolor oznacza częstotliwość pakietów) i brak światła, gdy odbiornik jest wyłączony albo w trybie programowania.
Najwięcej zamieszania robi „świeci ciągle”. Wyłącz aparaturę: jeśli dioda dalej świeci, odbiornik wcale nie jest sparowany, tylko tkwi w trybie programowania.
Dioda świeci, a drążki nie działają: tryb programowania
Strona o rozwiązywaniu problemów mówi to bez owijania w bawełnę: jeśli dioda świeci ciągle, a aparatura nie pokazuje reakcji na drążki ani RSSI, odbiornik nie jest sparowany. Typowe przyczyny:
- pola lutownicze „boot” są nadal zmostkowane po wgrywaniu oprogramowania przez kontroler lotu;
- coś wciska przycisk „boot”, na przykład koszulka termokurczliwa, albo przycisk jest uszkodzony;
- port UART kontrolera lotu ściąga pole RX do masy. Robi to rezystor ściągający dodany do odwracania sygnału SBUS, co często zdarza się na płytkach F4.
Żeby to potwierdzić, odłącz przewody TX i RX odbiornika od kontrolera i włącz zasilanie jeszcze raz. Jeśli dioda zacznie wolno mrugać, winny jest port UART. Przenieś odbiornik na inny pełny UART albo wlutuj rezystor 300 Ω-1 kΩ między pole RX kontrolera a pole 3,3 V lub 5 V. Im mniejsza wartość, tym skuteczniej to działa. Jeśli masz cyfrowy moduł wideo DJI (DJI FPV Air Unit, Caddx Vista, O3) podłączony wszystkimi sześcioma przewodami, odłącz przewód SBUS/DJI HDL.
Jeśli dioda świeci ciągle nawet po odłączeniu przewodów, najpewniej przerwano wgrywanie oprogramowania przez Wi-Fi i odbiornik jest programowo zablokowany. Przywrócisz go procedurą odblokowania opisaną w dokumentacji. Żeby do tego nie doszło, po wgrywaniu przez Wi-Fi poczekaj, aż dioda zacznie wolno mrugać, i dopiero wtedy odłącz zasilanie.
Sparowany, ale dron nie reaguje
Litera C w prawym górnym rogu skryptu Lua oznacza, że nadajnik i odbiornik są połączone. Jeśli mimo to drążki nic nie zmieniają w zakładce odbiornika w Betaflighcie, zawęź przyczynę na podstawie liczby czujników telemetrii w aparaturze (w ustawieniach modelu otwórz telemetrię, usuń czujniki i wykryj je od nowa):
| Objaw | Prawdopodobna przyczyna |
|---|---|
| Sparowany, brak reakcji na drążki, tylko 10 czujników | Okablowanie albo konfiguracja kontrolera: zamienione RX i TX, odbiornik szeregowy ustawiony na złym porcie, UART z odwróconym sygnałem albo w trybie półdupleksu |
| Sparowany, brak reakcji na drążki, więcej niż 10 czujników | Niezgodne dopasowanie modelu (dioda mruga trzy razy) albo włączona opcja RCVR_INVERT_TX w oprogramowaniu odbiornika |
| Drążki działają, tylko 10 czujników | Wyłączona telemetria w kontrolerze, przewód RX odbiornika nie trafia do pola TX tego samego portu UART albo stare oprogramowanie kontrolera bez CRSFv2 |
W Betaflighcie ExpressLRS potrzebuje pełnego portu UART bez odwracania sygnału, w trybie pełnego dupleksu. Na zakładce portów („Ports”) włącz odbiornik szeregowy („Serial RX”) na tym porcie, w konfiguracji odbiornika ustaw tryb szeregowy („Serial”) i protokół CRSF, a potem włącz telemetrię. W wierszu poleceń get serialrx powinno pokazać serialrx_inverted = OFF i serialrx_halfduplex = OFF. Kanał RSSI i pomiar RSSI przez ADC ustaw na wyłączone.
Dopasowanie modelu
ExpressLRS zapisuje częstotliwość pakietów, współczynnik telemetrii, tryb przełączników, dopasowanie modelu, moc maksymalną i moc dynamiczną osobno dla każdego numeru odbiornika (pole „Receiver” w ustawieniach modułu w EdgeTX), a nie dla fizycznego odbiornika. Przydaje się to nawet bez dopasowania: dwa modele w aparaturze z różnymi numerami odbiornika mogą trzymać dla tego samego drona osobne ustawienia do latania akrobacyjnego i do lotów na zasięg.
Dopasowanie modelu („Model Match”) dodaje kontrolę. Gdy jest włączone, odbiornik łączy się z nadajnikiem, ale nic nie przekazuje do kontrolera lotu, dopóki numer odbiornika w modelu aparatury nie zgadza się z numerem zapisanym w odbiorniku. Dzięki temu nie polecisz przez pomyłkę dronem na modelu ustawionym dla samolotu.
Żeby je ustawić, w ustawieniach modelu przy module zewnętrznym (albo wewnętrznym) wybierz numer w polu odbiornika, upewnij się, że odbiornik jest połączony i ma dobre LQ, a potem w skrypcie Lua włącz dopasowanie modelu. Odbiornik zapamięta bieżący numer.
Żeby je usunąć, przy połączonym odbiorniku wyłącz dopasowanie modelu. Jeśli nigdy go nie włączałeś, a dioda mruga trzy razy, włącz dopasowanie, odczekaj mniej więcej sekundę i wyłącz je z powrotem. Nadajnik i odbiornik muszą być przy tym zasilone i połączone.
Porządek ze skryptem Lua
ExpressLRS 4.0 zmienił nazwę skryptu na elrs.lua. Usuń z karty SD stare pliki elrsV3.lua i elrsV3.luac, bo inaczej zobaczysz dwa narzędzia ExpressLRS. Według informacji o wydaniu nowy skrypt działa ze wszystkimi wersjami ExpressLRS od 2.0. Jeśli skrypt wisi na „Loading...”, wróć do strony dokumentacji o przygotowaniu aparatury i sprawdź jej ustawienia pod ExpressLRS.