Zakładam, że latasz w trybie akrobacyjnym i masz włączoną funkcję „Air Mode”, która w aktualnym Betaflighcie jest domyślnie aktywna. Dzięki niej dron jest w pełni stabilizowany nawet przy zerowym gazie, a dwie z tych figur wymagają zejścia z gazem do zera albo prawie do zera, kiedy dron leci do góry nogami. Jeśli nie wiesz, jak to działa, zajrzyj najpierw do naszego poradnika o trybach lotu w Betaflighcie.
Gdzie ćwiczyć
Zacznij od symulatora. Matt Fleischer (MattyFleischFPV), który lata FPV od 2015 roku, nazywa pętlę wokół przeszkody figurą, w której liczy się wyczucie czasu. A właśnie tego symulator uczy najlepiej: w dziesięć minut możesz pięćdziesiąt razy przelecieć przez to samo przejście i nie złamać ani jednego śmigła. Dwudziestogodzinny plan treningu w symulatorze z power-technology.pl mówi to samo o półbeczce z półpętlą i o pętli: ćwicz je wysoko, z dużym zapasem.
Na prawdziwych akumulatorach wybierz puste pole, gdzie możesz wznieść się wysoko i nikogo nie ma pod tobą. Każda z tych figur zjada wysokość, jeśli coś pójdzie nie tak, a pierwsze próby pójdą nie tak.
Beczka
Beczka to najprostsza figura i podstawa większości pozostałych. Kurs Pilot Institute na drone.courses opisuje ją tak: pełne wychylenie prawego drążka w lewo albo w prawo, a gaz zostaje tam, gdzie był. Dron obraca się o 360 stopni wokół osi przechylenia i leci dalej.
Według tego samego kursu najczęstsze błędy to:
- zdjęcie gazu w trakcie beczki - dron spada;
- dodanie obrotu w osi pionowej - beczka zamienia się w korkociąg.
Pierwsze beczki rób wysoko. Kiedy wychodzą czysto, schodź niżej i dodaj prędkość, żeby obracać się w locie do przodu.
Przewrót
Przewrót to ten sam ruch w osi pochylenia: pełne wychylenie drążka do przodu albo do siebie przy niezmienionym gazie, a dron obraca się o 360 stopni. Kurs zauważa, że przewroty są bardziej stresujące niż beczki, bo przez część obrotu cały ekran wypełnia ziemia. Plan jest ten sam: zacznij wysoko i stopniowo schodź niżej.
Poradnik Mepsking proponuje kolejność, w której te dwie figury są przed wszystkim innym: najpierw podstawy trybu akrobacyjnego, potem beczki, przewroty i obroty w osi pionowej, a dopiero później półbeczka z półpętlą i pętla wokół przeszkody.
Półbeczka z półpętlą
W środowisku FPV ta figura nazywa się „split-S”. Oscar Liang uważa ją za podstawę wielu innych figur: to obrót o 180 stopni w osi przechylenia, a po nim pół przewrotu. Dodaje, że wygląda lepiej, jeśli wpleciesz w nią trochę obrotu w osi pionowej. Rotor Riot opisuje efekt: lecisz do przodu, przewracasz się na plecy i wracasz tam, skąd przyleciałeś. Po drodze tracisz wysokość i właśnie o to chodzi - to szybki sposób, żeby jednocześnie zawrócić i zejść niżej.
Poradnik Mepsking rozpisuje to na kroki:
- Wejdź w figurę z dużym zapasem wysokości.
- Zmniejsz gaz.
- Obróć drona dokładnie o 180 stopni i wycentruj drążek przechylenia.
- Ściągnij drążek do siebie i wykonaj półpętlę w dół. Dopóki silniki są skierowane w stronę ziemi, trzymaj gaz nisko.
- Gdy dron zbliża się do poziomu, stopniowo dodawaj gaz i wylatuj w przeciwnym kierunku.
Dwa błędy warto znać, zanim spróbujesz. Jeśli zaczniesz za nisko, nie uratuje cię żadna praca drążkami, bo półpętla potrzebuje tej wysokości. A jeśli półbeczka nie skończy się dokładnie na 180 stopniach, zamiast równego zawrotu wyjdzie ci nurkowanie po skosie.
Ćwiczenia acroFPV zamykają całą figurę w jednym zdaniu: wznieś się, przewróć na plecy, przeciągnij przez półpętlę i wyprowadź wcześnie. To „wcześnie” traktuj poważnie. Wyrównuj z zapasem wysokości, a zapas zmniejszaj dopiero z czasem.
Mepsking podaje też próg, po którym warto przenieść figurę na prawdziwego drona: 16 czystych prób na 20 w symulatorze.
Pętla wokół przeszkody
Pętla wokół przeszkody (w środowisku FPV „power loop”) to pionowa pętla wokół jakiegoś obiektu. Przelatujesz pod nim albo przez niego, zataczasz pętlę w górę i nad nim, a potem wracasz przez to samo przejście. Matt Fleischer tłumaczy, że w nazwie chodzi o mocne dodanie gazu: to nie jest leniwa pętla na stałej mocy. Przelatujesz z niewielkim zapasem i w chwili, gdy masz nad sobą wolną przestrzeń, dajesz gaz, żeby dron wspiął się i obrócił nad przeszkodą, a nie w nią uderzył.
Jego wersja krok po kroku:
- Wybierz dobrą przeszkodę. Potrzebujesz wyraźnego przejścia i górnej krawędzi, którą widzisz i możesz śledzić, a nad nią ma nic nie być. Fleischer podaje jako przykłady plac zabaw, zadaszone przejście, przestrzeń pod mostem, drzwi w opuszczonym budynku i bramkę do piłki nożnej. Omijaj wszystko, nad czym mogą być przewody, gałęzie albo nawis, których nie widać z miejsca wejścia. Jeśli nie potrafisz wyobrazić sobie całego łuku przed lotem, wybierz coś innego.
- Wchodź spokojnie. Nie musisz lecieć szybko. Przy zbyt dużej prędkości przegapisz moment na dodanie gazu i pętla utknie na górze.
- Pilnuj górnej krawędzi, kiedy przelatujesz. Cały czas miej w głowie, gdzie jest góra przeszkody względem drona.
- Gaz i drążek do siebie jednocześnie. Kiedy minąłeś miejsce, w którym uderzyłbyś w przeszkodę, dodaj gaz i ściągnij drążek pochylenia do siebie w tym samym momencie. Sam gaz wyniesie cię prosto w górę. Sam drążek do siebie bez mocy sprawi, że dron przewróci się na plecy i spadnie.
- Nie trać przeszkody z oczu nad nią. Jeśli wyjdzie z kadru, nie masz punktu odniesienia i lecisz na ślepo.
- Na plecach zejdź z gazem prawie do zera. Na górze pętli robotę wykonuje grawitacja. Jeśli zostawisz gaz, dron odleci od przeszkody, zamiast zatoczyć łuk dookoła niej. Fleischer mówi, że na tym nawyku potyka się większość początkujących.
- Złap drona i wyleć. Pętla nie kończy się w chwili, gdy dron znów jest w poziomie. Kończy się, kiedy odlatujesz po linii, którą sam wybrałeś.
O kształcie pętli decyduje to, jak mocno dodasz gaz. Przy delikatnym dodaniu pętla wychodzi okrągła, przy mocnym wyższa i wydłużona, za to wysoką przeszkodę przeskoczysz z krótszego rozbiegu. Jeśli zależy ci na okrągłych pętlach, a wychodzą ci wydłużone, Fleischer radzi poprawić prawą rękę, a nie strojenie: dodawaj gaz płynnie i rozłóż ściąganie drążka na cały łuk.
Kiedy pętla nie wychodzi
| Objaw | Prawdopodobna przyczyna | Co zmienić |
|---|---|---|
| Uderzenie w przeszkodę przy wznoszeniu | Gaz poszedł, zanim cała przeszkoda została za tobą | Dodawaj gaz dopiero, gdy nad tobą jest wolne |
| Dron zatrzymuje się na górze | Za późno albo za słabo dodany gaz, często po szybkim wejściu | Zwolnij na wejściu i dodaj gaz trochę wcześniej, niż ci się wydaje |
| Zahaczenie o tylną krawędź | Przeszkoda zniknęła z kadru na górze | Trzymaj ją w kadrze przez całą pętlę |
| Przeszkoda ucieka na bok | Krzywe wejście albo przechylenie lub odchylenie wkradło się w pętlę | Wchodź prosto i ściągaj tylko drążek pochylenia |
| Pętla wychodzi za daleko | Za szybkie wejście albo za wcześnie dodany gaz | Zwolnij i dodaj gaz później |
| Zahaczenie dołem | Za mało wysokości na wyprowadzenie | Zacznij wyżej albo wyprowadzaj wcześniej |
Trzy pierwsze wiersze pochodzą od Fleischera, trzy ostatnie z poradnika Mepsking.
Fleischer ma też kolejność nauki: duża, wybaczająca błędy przeszkoda z dużym zapasem, potem ta sama przeszkoda z mniejszym zapasem, potem mniejsza przeszkoda, a na końcu ciasne przejścia. Mała pętla to ten sam ruch w mniejszej skali - słabsze dodanie gazu, ciaśniejszy łuk i dużo mniej miejsca na błąd.
Łączenie figur
Celem nie jest lista opanowanych figur, tylko linia lotu, w której jedna figura płynnie przechodzi w następną. Mepsking ujmuje to w jednej zasadzie: jedno przygotowanie, jedna figura, jedno czyste wyjście. Oscar Liang radzi, żeby ruszać drążkami tylko tyle, ile trzeba, czuć pęd drona i przewidywać, jak będzie się ślizgał. Kurs Pilot Institute proponuje krótkie, skupione treningi - 20-30 minut nad jedną umiejętnością daje więcej niż dwie godziny latania bez celu - i nagrywanie lotów, żeby potem zobaczyć, co poszło źle.
Nastaw się na mnóstwo nieudanych prób. W swoim poradniku o pętli Fleischer, po ponad dziesięciu latach latania, kilka razy mówi do kamery, że ta była nieudana i trzeba spróbować jeszcze raz.